🔄 Zawieszone między chęcią a decyzją
Wiele kobiet przychodzi na sesje coachingowe z jedną główną emocją: frustracją.
To nie jest frustracja wynikająca z braku pomysłów, tylko z ich nadmiaru – z wiecznego analizowania, rozważania, odwlekania.
Nazywam to stanem wewnętrznego klinczu.
Umysł pracuje bez wytchnienia, serce woła o zmianę, ciało czuje dyskomfort – ale decyzji wciąż brak.
To zawieszenie to moment, kiedy wiesz, że coś jest nie tak.
Że obecna praca nie daje już satysfakcji. Że twoje środowisko cię nie rozwija.
Że gdzieś głęboko czujesz, że mogłabyś więcej, inaczej, lepiej.
A mimo to tkwisz.
Dni mijają.
Miesiące.
Lata.
I powtarzasz sobie: „Jeszcze nie teraz.
Jeszcze się przygotuję.
Jeszcze muszę się czegoś dowiedzieć”.
W tym wszystkim najtrudniejsze jest to, że tkwiąc – jednocześnie cierpisz.
To nie jest komfortowe zawieszenie.
To nie jest luksusowa stagnacja.
To dyskomfort udający bezpieczeństwo.
Dlaczego więc nie ruszamy?
Bo ruszenie oznacza odpowiedzialność.
A odpowiedzialność za własne „dlaczego” wymaga odwagi, by w końcu przestać być widzem swojego życia.
🧠 Przekonania – niewidzialne mury, które ustawiasz sama
„Nie jestem wystarczająco dobra”,
„Za stara”,
„Za młoda”,
„Nie mam kompetencji” – te zdania nie są jedynie myślami.
To przekonania.
Ugruntowane programy, które sterują decyzjami z ukrycia.
Często przejmujemy je nieświadomie: od rodziców, z kultury, z wcześniejszych porażek.
I choć brzmią jak fakty – są jedynie interpretacją.
Te przekonania pojawiają się bardzo wcześnie w procesie coachingowym.
Czasami już na pierwszej sesji kobieta wypowiada kilka z nich bezwiednie – jakby czytała instrukcję obsługi własnego impasu.
Najgorsze jest to, że nie zdajemy sobie sprawy z ich wpływu.
Działają jak filtry – przez nie patrzymy na rzeczywistość.
Kiedy wierzymy, że nie damy rady – nie próbujemy.
Kiedy sądzimy, że jesteśmy za stare – nie startujemy.
Transformacja przekonań nie oznacza jednak magicznego „jestem super!”.
To często drobna zmiana:
„Jestem wystarczająco dobra, by zrobić pierwszy krok”.
Albo: „Mogę się przygotować – to wystarczy”.
I nagle te mikrozmiany zaczynają przesuwać całą oś myślenia.
Bo nie chodzi o myślenie pozytywne.
Chodzi o myślenie wspierające.
💡 Talenty vs. umiejętności – nie myl tego, co potrafisz, z tym, co cię cieszy
Jedna z najczęstszych pułapek: robisz coś dobrze, więc zakładasz, że powinnaś to robić dalej.
Ale… nie lubisz tego.
Wypala cię.
Nie daje satysfakcji.
Dlaczego?
Bo to nie twój talent – to tylko mocna strona.
I choć brzmi to jak semantyczna różnica, w pracy Moniki to rozróżnienie staje się fundamentalne.
Mocna strona to coś, w czym jesteś skuteczna.
Może wyuczona, może wieloletnio trenowana.
Ale talent? To coś, co sprawia ci radość.
Co daje energię zamiast ją odbierać.
Gdy robisz to, czas przestaje istnieć.
Masz flow.
Czujesz się… sobą.
Trzeba przenieść kompetencje z wypalających ról do nowych przestrzeni.
Jak odkryć na nowo to, co już umiesz – i nadać temu nowy sens.
Czasem wystarczy zmiana kontekstu, by to samo działanie nabrało życia.
Możesz być świetna w komunikacji – i zamiast pisać raporty, zacząć uczyć innych.
Możesz umieć zarządzać – i zamiast siedzieć w Excelu, prowadzić własny projekt społeczny.
Ważne jest jedno: zadać sobie pytanie nie tylko „co umiem?”, ale „czy to mnie niesie?”.
🌀 Strach przed sukcesem – sabotaż w przebraniu
Wydaje się, że największym wrogiem rozwoju jest strach przed porażką.
Ale w gabinecie coraz częściej pojawia się inny: strach przed sukcesem.
Bo co jeśli się uda?
Co jeśli naprawdę znajdę „to coś”?
Będę musiała… to zrobić.
Dla wielu kobiet odkrycie pasji czy celu życiowego jest momentem szoku.
Nie dlatego, że nie wiedzą, co dalej.
Ale dlatego, że nagle wiedzą.
A wiedza rodzi odpowiedzialność.
Nie można już mówić: „Nie wiem, co chcę robić”.
Trzeba zacząć działać.
A działanie – wymaga odwagi, pieniędzy, czasu, energii.
I konfrontacji z sobą.
Więc… lepiej się wycofać.
Ten moment sabotażu pojawia się często tuż po odkryciu pomysłu.
Klientka przestaje odpisywać.
Odkłada sesje.
Przestaje robić zadania.
I mówi: „Coś mi wypadło”.
Ale to nie los przeszkadza.
To strach się uaktywnił.
Bo przekroczyliśmy bezpieczną granicę analizy.
I zbliżamy się do działania.
Klucz? Przyjąć ten strach.
Nie walczyć z nim.
Ale też mu nie ulegać.
Bo sukces wymaga nie tylko planu – ale zgody, że jesteśmy jego warte.
📋 Plan dnia codziennego – antidotum na chaos
Jedna z najbardziej niedocenianych rzeczy w procesie zmiany to… plan. Konkretny. Rozpisany. Z datami, zadaniami, podziałem na mikroczynności. Bo w teorii wszystko wygląda dobrze – aż przychodzi poniedziałek. I nie wiesz, od czego zacząć.
Brak planu to często ukryty sabotaż. Jeśli nie wiesz, co masz zrobić dziś – cały projekt wydaje się przerażający. A przecież zmiana pracy czy założenie firmy nie zaczyna się od wielkiej decyzji. Zaczyna się od trzech linijek tekstu na Linkedinie. Od wymiany zdjęcia w CV. Od rozmowy z koleżanką, która zna kogoś w nowej branży.
Plan to mapa. Bez niej błądzisz. A z nią – nawet jeśli zgubisz drogę – wiesz, gdzie wrócić. Dlatego pomagam rozbić wielkie „coś” na konkretne „co dziś”. I to „co dziś” zaczyna budować nową tożsamość. Dzień po dniu.
🎭 Perfekcjonizm – piękna maska, która dusi
Perfekcjonizm brzmi dumnie. Często się nim chwalimy. „Lubię mieć wszystko dopięte”, „Nie wypuszczę czegoś, dopóki nie będzie idealne”. Problem? To nigdy nie jest idealne. Więc nigdy nie ruszamy.
Obserwuję to u wielu kobiet: mają pomysł, wiedzę, pasję… i czekają. Bo jeszcze nie mają strony internetowej. Bo jeszcze nie zrobiły kursu. Bo jeszcze nie są gotowe. I tak mijają miesiące, lata, czasem dekady. A w tle – frustracja. Bo przecież „czuję, że jestem stworzona do czegoś więcej”.
Perfekcjonizm to lęk w przebraniu ambicji. To próba kontrolowania niepewności. Ale życie nie daje gwarancji. Daje tylko szanse. I nie potrzebujesz 100%, by ruszyć. Potrzebujesz 20%, które masz teraz – i odwagi, by działać mimo braków. Reszta przyjdzie w trakcie.
🌱 Dla dzieci, ale też dla siebie – transformacja jako dziedzictwo
Kobiety często odkładają siebie „na potem”. Najpierw dzieci, potem praca, potem obowiązki. I jeszcze „ten miesiąc”, „ten rok szkolny”, „ta operacja córki”. Doskonale znam tę ścieżkę – sama przez nią przeszłam. Kiedy rzucałam etat, by wesprzeć raczkującą firmę męża, miałam dwoje małych dzieci. Jedno po operacji. A mimo to… ruszyłam.
Nie dlatego, że było łatwo. Ale dlatego, że czułam – jeśli nie teraz, to kiedy? I że moją najważniejszą wartością nie jest tylko opieka. Jest nią wolność. Niezależność. I kiedy zdałam sobie z tego sprawę, coś we mnie się przewartościowało. Zrozumiałam, że nie muszę być matką idealną. Że nie muszę robić obiadów z trzech dań. Że mogę – i mam prawo – realizować siebie.
Efekt? Moje dzieci dziś są samodzielne, odważne, podróżują, podejmują ryzyko. Nie dlatego, że ktoś im to powiedział. Ale dlatego, że widziały to na własne oczy. Bo nic nie wychowuje skuteczniej niż przykład. Twoje decyzje to nie tylko twoja sprawa. To także lustro, w którym uczą się twoje dzieci.
🗣️ Relacje, które wspierają… i te, które trzeba przeżyć
Zbyt często zmiana nie dzieje się nie dlatego, że nie jesteśmy gotowe. Ale dlatego, że… boimy się reakcji bliskich. Męża. Mamy. Partnera. Współpracownika. Spotykam się z tym lękiem niemal codziennie: „A co, jeśli mąż powie, że to bez sensu?”, „Mama się martwi, że stracę pieniądze”, „Koleżanki śmieją się, że mi się odwidziało”.
To naturalne. Bliscy się boją. Ale boją się na podstawie swoich schematów. Chcą nas chronić – nawet jeśli ranią. Kluczem jest zrozumienie: ich lęk nie musi być twoim lękiem. Można ich wysłuchać. Przyjąć. Ale nie trzeba ich słuchać. Czasem warto działać po cichu. Zacząć proces w tajemnicy. Pokazać efekty dopiero, gdy będą widoczne. I powiedzieć wtedy: „Zobacz, dałam radę.”
A czasem – trzeba porozmawiać. I powiedzieć: „Wiem, że się boisz. Ale ja czuję, że muszę”. Bo najgorsze, co można zrobić, to pozwolić, by cudze lęki rządziły naszym życiem. Zwłaszcza że czasem te głosy nie są wcale z zewnątrz. One siedzą w naszej głowie.
🔊 Głosy w głowie – jak ujarzmić wewnętrznego krytyka
„Nie dasz rady.” „To się nie uda.” „Kto cię będzie słuchał?” – każdy zna ten głos. Wewnętrzny krytyk. Sabotażysta. Przeciwnik. Nazywamy go różnie, ale jego działanie jest zawsze to samo: zatrzymać cię przed ruchem. Czasem podszywa się pod rozsądek. Czasem pod odpowiedzialność. Czasem udaje troskę. Ale jego cel jest prosty – utrzymać status quo.
Nie chodzi o to, by tego głosu się pozbyć. On jest częścią nas. I często mówi w naszym imieniu – tylko z innego etapu życia. Może to głos nauczycielki, która kiedyś cię zawstydziła. Albo ojca, który mówił: „Nie marz, bądź realistką”. Krytyk mówi głosem przeszłości. Ale to ty żyjesz teraz.
Jak go uciszyć? Nie milczeniem. Rozmową. „Słyszę cię. Wiem, że chcesz mnie chronić. Ale teraz ja prowadzę.” Taka afirmacja działa, bo nie jest ucieczką – jest konfrontacją z czułością. Monika często podpowiada klientkom, by przenieść krytyka na tylne siedzenie. Niech jedzie. Ale kierownica zostaje w twoich rękach.
To nie bajka. To konkretne narzędzie. Bo najgorszy wróg to ten, którego udajesz, że nie ma.
🚀 Co naprawdę oznacza „działać”?
Wiele kobiet, nawet gdy już wiedzą, co chcą robić, i nie mają już starych przekonań, i znają swoje talenty – nadal nie działają. Dlaczego? Bo mają fałszywy obraz działania. Myślą, że „działać” oznacza rzucić wszystko, założyć firmę, zrobić kampanię i mieć klientów. A przecież działanie zaczyna się od… pierwszego maila.
Uczę klientki, że działanie to mikroruchy. Jeden krok dziennie. Przeczytać artykuł. Zrobić listę kontaktów. Zapisać się na webinar. Zgłosić się do mentorki. To są działania. I każdy z nich to cegiełka. A z cegieł powstaje dom.
Brak działania to nie problem motywacji. To często brak planu. Albo zbyt wielki plan. Trzeba go rozbić na zadania z datą. Wtedy znikają wymówki. A działanie staje się nawykiem.
Bo ostatecznie – to nie pasja, nie talent, nie przekonania decydują o zmianie. To codzienne „zrobiłam coś dla siebie”. I kiedy tych „coś” zbierze się kilkadziesiąt – masz nową drogę. A potem… nowe życie.
