Myślisz, że terapeuta to człowiek, który ma życie usłane różami, a jego dom to oaza spokoju, w której nikt nigdy nie krzyczy?
Też tak kiedyś myślałem – dopóki sam nie usiadłem w fotelu klienta, a życie nie zweryfikowało moich umiejętności „złotej rączki” przy wymianie silikonu w łazience.
Dziś zapraszam Cię za kulisy – tam, gdzie kończy się rola eksperta, a zaczyna prawdziwe życie.
🧠 Mit Idealnego Eksperta
Często słyszę od klientów, że pewnie mam życie cukierkowe. Że skoro jestem specjalistą, to płynę przez codzienność bez problemów. Że u mnie w domu stosuje się tylko Porozumienie Bez Przemocy, a błędy wychowawcze nie istnieją.
Prawda jest jednak inna – i bywa brutalnie zabawna.
Ostatnio próbowałem być bohaterem we własnym domu. Wymieniałem silikon w łazience. Mam dwie lewe ręce do prac technicznych, ale ambicja wzięła górę.
Ilość słów, które tam padły – i zdecydowanie nie były to słowa terapeutyczne – mogłaby zawstydzić szewca.
To była lekcja pokory. Zrozumiałem wtedy (kolejny raz), że największym wrogiem własnego domu często nie jest sąsiad, ale my sami.
Nie szukaj ideału – ani w sobie, ani w terapeucie. Jesteśmy tylko ludźmi. Mamy prawo nie umieć naprawić kranu, tak jak mamy prawo nie umieć „naprawić” swoich emocji bez pomocy.
📦 Puszka Pandory i lęk przed rozsypką
Wiele osób, które do mnie trafiają – zwłaszcza kobiet szukających nowej drogi – boi się jednego. Boją się, że terapia otworzy „puszkę Pandory”.
Że jeśli dotkną trudnych tematów, to się rozsypią. Że wyleje się z nich wszystko to, co trzymały na uwięzi przez lata, i nie będą w stanie funkcjonować – w pracy, przy dzieciach, w związku.
Adam Dębowski w naszej rozmowie powiedział coś, co mną wstrząsnęło swoją trafnością. „Jeśli ktoś ma się rozpaść, to i tak się rozpadnie – tylko, że być może bardziej brutalnie albo z odroczonym czasem”.
Możesz rozpadać się po cichu, od środka, nosząc maskę „wszystko jest okej”. Ale to kosztuje więcej energii niż myślisz.
Lepiej rozsypać się w kontrolowanych warunkach, przy kimś, kto pomoże Ci się poskładać na nowo. To nie jest koniec świata. To często początek budowania fundamentów, które w końcu przestaną pękać.
👨👩👧👦 Rodzic „Wystarczająco Dobry”
Kiedyś myślałem, że wiedza psychologiczna uchroni mnie przed błędami rodzicielskimi.
Dziś wiem, że ona służy czemuś innemu. Ona pozwala mi zarządzać standardami.
Pozwala mi zaakceptować, że bycie „good enough” (wystarczająco dobrym) jest lepsze niż dążenie do nieosiągalnego ideału.
Wyobrażam sobie moment, w którym przyjdzie do mnie mój syn Julek albo córka Eliza. I powiedzą: „Ojciec, spieprzyłeś sprawę. Tu i tu nawaliłeś”.
Bez wiedzy psychologicznej pewnie bym zaprzeczał. Stosowałbym gaslighting: „Źle pamiętasz, wcale tak nie było”.
Ale dzięki pracy nad sobą, mam nadzieję, że powiem: „Masz rację, dziecko. Przepraszam. Co mogę teraz zrobić, żeby Ci to ułatwić?”.
Nie chodzi o to, by nie popełniać błędów. Chodzi o to, by brać za nie odpowiedzialność, zamiast zrzucać winę na innych. To jest prawdziwa dojrzałość lidera – w domu i w firmie.
💔 „A to ch*j” – czyli moja historia sukcesu
Dlaczego tak dobrze rozumiem osoby, które są pogubione? Bo sam tam byłem.
Moja samoocena kiedyś szorowała tyłkiem po dnie. Pamiętam dzień, w którym obroniłem dyplom inżyniera. Dla mnie to był sukces.
Zadzwoniłem do ojca, żeby się pochwalić. Zapytał o ocenę. Powiedziałem: „Na trzy”. Usłyszałem w słuchawce: „A to ch*j”. I się rozłączył. To bolało.
Zawsze byłem porównywany do Marcina – syna nauczycielki, który zawsze miał lepsze oceny. Nie dało się być lepszym niż Marcin. Ciągła dewaluacja, ciągłe udowadnianie swojej wartości poprzez osiągnięcia.
Możesz mieć dyplomy, stanowiska i sukcesy. Ale jeśli w środku wciąż słyszysz głos krytycznego rodzica, żaden awans tego nie zagłuszy. Terapia to miejsce, gdzie ten głos można w końcu uciszyć.
🔥 Złość, która nie zabija
Podczas jednej z sesji, gdy opowiadałem o tej sytuacji z ojcem, moja terapeutka zapytała: „A gdzie jest twoja złość?”.
Wtedy coś we mnie pękło. Ryknąłem. Wyrzuciłem z siebie wszystko to, co chciałem powiedzieć ojcu. I przeraziłem się.
Bałem się, że jestem taki jak on – impulsywny, wybuchowy. Bałem się, że tym wybuchem zniszczyłem relację z terapeutką. Że ona mnie oceni, odrzuci, że to koniec.
A ona? Była spokojna. Była zaciekawiona. Nic się nie stało. Relacja przetrwała.
To było dla mnie leczące doświadczenie. Nauczyłem się, że można wyrazić trudne emocje i nie zostać odrzuconym. Że złość nie musi niszczyć – może oczyszczać.
📊 Matematyka życia (Dla analitycznych umysłów)
Dla tych z Was, którzy potrzebują logicznych argumentów, mam wyliczenie.
Jako dwudziestoparolatek miałem typowo „robotniczo-rolnicze” podejście. Efekt ma być namacalny.
Wydanie pieniędzy na rozmowę wydawało mi się fanaberią – wolałem kupić gadżet. Ale potem włączył mi się analityczny umysł inżyniera.
Ktoś mi powiedział: „Im szybciej zaczniesz, tym dłużej będziesz z tego korzystać”. Policzyłem to.
Jeśli przepracuję swoje demony jako 30-latek, a będę żył do 70-tki, to mam 40 lat życia w lepszej jakości. Jeśli obudzę się po 50-tce, zostanie mi tylko 20 lat.
To czysty zwrot z inwestycji (ROI). 20 lat straty to ogromny koszt alternatywny.
Terapia to nie wydatek. To inwestycja, która amortyzuje się przez każdą kolejną dekadę Twojego życia. Nie czekaj, aż stracisz kolejne lata na działanie na autopilocie.
👞 Metoda Buta – jak znaleźć terapeutę?
Wiem, że wielu z Was zraża się po pierwszej nieudanej wizycie.
Ale z terapeutą jest jak z butami. Nie kupujesz pierwszych lepszych, jeśli są za ciasne. Nie przycinasz sobie palca, żeby pasował do buta. Szukasz takich, które są wygodne i w Twoim stylu.Ja trafiłem dopiero za piątym razem.
Wcześniej byłem u czterech specjalistów – z jednym nie zagrało od razu, z innym po dwóch sesjach. I to jest OK. Masz prawo szukać. Masz prawo wybierać.
Nie rezygnuj z chodzenia tylko dlatego, że przymierzyłeś niewygodne buty. Szukaj dalej. Twój komfort i poczucie bezpieczeństwa są kluczem do skutecznej pracy.
🔄 Zakończenie
Moja droga od inżyniera z niską samooceną do terapeuty pomagającego innym nie była prosta. Wymagała odwagi, by wejść do gabinetu i zmierzyć się z tym, co boli. Ale dziś wiem jedno: było warto.
Więcej o tym, czego nie widać w gabinecie, o moich wpadkach i o tym, dlaczego warto się „rozpaść”, posłuchasz w najnowszym odcinku Supporters Podcast, gdzie rozmawiam z Adamem Dębowskim.
👇 Daj znać w komentarzu: Czego Ty najbardziej boisz się w kontekście sięgnięcia po pomoc? Oceny? Rozsypki? Czy może tego, że trafisz na niewygodne buty?
Jeśli czujesz, że to moment na Twój krok – zapraszam Cię też na supporters.pl/specjalisci – znajdźmy buty pasujące do Ciebie.
